Όχι, δεν θα τη στείλω στον παιδικό σταθμό!
Όχι, δεν θα τη στείλω στον παιδικό σταθμό!
μαμά Βέρα
Όλοι οι φίλοι / γνωστοί / συγγενείς / γείτονές μου έστειλαν, στέλνουν (ή θα στείλουν) τα παιδιά τους στον παιδικό σταθμό από την ηλικία των 2. Και μάλιστα υποστηρίζουν αυτή την απόφαση με πάθος. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Αν εξαιρέσω το λόγο της ανάγκης (πχ δουλεύει η μαμά και δεν έχει που να το αφήσει), με όλους τους υπόλοιπους λόγους διαφωνώ. Να σας εξηγήσω γιατί. Και κυρίως με ενοχλεί που ή με ρωτάνε συνέχεια πότε θα στείλω το δικό μου κοριτσάκι ή μου “τη λένε” που δεν θέλω να τη στείλω προς το παρόν (μόλις έγινε 2 ετών).
1) Μαμά Α. μου λέει “Το παιδί ετσι θα κοινωνικοποιηθεί” (μα μόνο εκεί θα κοινωνικοποιηθεί; Άλλοι τρόποι δεν υπάρχουν;)
2) Μαμά Β. μου λέει “Στείλτο να βρείς την υγειά σου, να ησυχάσει το κεφάλι σου/ εγώ δεν μπορώ πια να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τον παιδικό/ έχω όλο το πρωινό δικό μου” (εντάξει εγώ, αλλά το παιδί;)
3) Λέω στη μαμά Γ. “Φοβάμαι πως θα τρώει πολύ ξύλο η δικιά μου που ‘ναι ντροπαλή και ήσυχη και δε σηκώνει ποτέ το χεράκι της“
Μαμά Γ: “Μην ανησυχείς θα μάθει και η δικιά σου να χτυπάει. Θα τις φάει στην αρχή και μετά θα αρχίσει να χτυπάει και αυτή“
Εγώ: “Μα δε θέλω να μάθω στο παιδί να χτυπάει!!!!“
4) Μαμά Δ “Στείλτο, πρέπει να μάθει πράγματα“
Εγώ “Δηλαδή αν δεν πάει, δε θα μάθει; Κάποτε παιδικοί δεν υπήρχανε!“
Μαμά Δ “Θα δείς, είναι σχολείο ο παιδικός“
Εγώ “Σιγά μην είναι και σαν το δημοτικό -άμα ήταν έτσι θα μου ‘ρχοταν χαρτί από το κράτος να το στείλω όπως στο νηπιαγωγείο“
5) Μαμά Ε “Θα δείς, είναι πολύ ασφαλές στον παιδικό“
Εγώ “Πως; Με μια κοπέλα ανά 10 παιδιά; Τη στιγμή που στην Ευρώπη αυτό απαγορεύεται για παιδιά κάτω των 2 ετών;“
Δεν κατηγορώ τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στον παιδικό. Αλλά τουλάχιστον ας καταλάβουν πως ο παιδικός είναι είτε λύση ανάγκης (για όσες μαμάδες εργάζονται) είτε λύση για να κοιτούν την πάρτη τους (για όσες μαμάδες δεν εργάζονται) και να μην κάνουν “κήρυγμα” στις μαμάδες που δεν τα στέλνουν στον παιδικό. Εγώ διάλεξα το δύσκολο δρόμο. Ενώ και μόρφωση έχω και δουλειά έχω (δουλεύω από το σπίτι) για να ‘μαι κοντά στο παιδί. Παράδεχομαι πως θα ‘ταν ωραίο να ‘χα κάποιες ώρες την “ησυχία” μου. Αλλά δεν μπορώ να εμπιστευτώ την ανατροφή του παιδιού μου στους παιδικούς για αυτά τα τόσο σημαντικά χρόνια της ζωής του (σύμφωνα με τους παιδοψυχολόγους τα πρώτα 5).
Παρακαλώ το Θεό να με έχει καλά να μη χρειαστεί να το στείλω…
Σχετικα αρθρα
Η μαμά ρωτάει: Ο γιος μου κλαίει στον παιδικό… Τι να κάνω;
Βόλτα στο παιδικό μουσείο!
Για παιδικό στιλ που παίρνει… δέκα με τόνο!
Ψυχαγωγικά Εκπαιδευτικά Προγράμματα από το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο93 ΣΧΟΛΙΑ
Γράψε το σχόλιο σου
INGLESINA
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Προσφατα σχολια
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ E-SHOPS
Είμαι μαμά κι εγώ και ΜΑΜΑ ΒΕΡΑ ΕΙΣΑΙ ΕΙΔΟΣ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ, όπως προφανώς κι εγώ! ΜΠΡΑΒΟ, είσαι απόλυτη αλλά και απόλυτα σωστή, με βρίσκεις εντελώς σύμφωνη. Κι εγώ ΟΥΤΕ ΔΙΑΝΟΗΘΗΚΑ να στείλω παιδικό (από τα 2; 3; ω, Θεέ μου!) (κι ούτε προνήπιο όσο είναι στο χέρι μου) αφού είμαι καλά και είναι δυνατόν να μην εργάζομαι, κι έχω κερδίσει σούπερ κοινωνικά και υγιή παιδιά (δεν έχουν κάνει ποτέ πάνω από 37,5 πυρετό, κι εννοείται καμία αρρώστια να κολλήσουμε, μακριά από δω) και με πολύ αυτοπεποίθηση και νιώθω πολύ περήφανη γι’αυτό. Το να μην πάμε παιδικό δε σημαίνει κλεινόμαστε σπίτι και γινόμαστε αντικοινωνικοί. Να μην ακούω άλλες αρλούμπες.
Διάβασα με πολυ ενδιαφέρον όλα τα σχόλια και θα ήθελα να πω και την δική μου άποψη. Αστικοι μύθοι και η πραγματικότητα του καθενός μας λοιπόν. Αστικός μύθος 1. Τα παιδιά δεν κοινωνικοποιουνται πριν την ηλικία των 3. Η πραγματικότητα μέσα απο τα δικά μου ματια: ο άνθρωπος είναι όν κοινωνικο. Σημάδια πρωιμης κοινωνικοποίησης αποτελούν το πρωτο γέλιο κ το κλάμα του παιδιού που ενώ στην αρχή είναι αντανακλαστικά όταν ένας ενήλικας ανταποκρίθει σε αυτα θετικά (καλύπτοντας την εκαστοτε ανάγκη του παιδιού) εξελισονται σε εκούσια. Μυθοσ 2. το παιδι δεν θα κοινωνικοποιηθει στο σταθμό. Φυσικά και όχι το παιδι κοινωνικοποιειται με το που έρχεται στη ζωή και συναναστρέφεται με πληθώρα ατόμων. Το παιδι στο σταθμο θα διευρύνει τον κοινωνικο του κύκλο και θα μάθει ότι διαφορετικά πλαίσια λειτουργούν με διαφορετικούς κανόνες (αλλιώς το σπιτι αλλιώς το σχολείο, άλλο πράγμα οι γονείς άλλο οι δάσκαλοι κοκ). Μπορει να διευρύνει τον κύκλο του στην παιδική χαρά, φυσικά και μπορει αλλα στον παιδικό θα έχει περισσότερες ευκαιριες να μάθει την έννοια φιλία μιας και τα παιδια θα είναι σταθερά, να παίξει με παιδιά που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με αυτο, να τσακωθει, να διεκδικήσει, να μάθει κοινωνικές δεξιότητες και να τις εξελίξει αργότερα με ακόμα περισσότερα παιδιά. Μύθος 3. Δεν θα παει, το κάνω για το καλο του. Πραγματικότητες πολλές:α) το κάνω γιατι ΕΓΩ έχω ανάγκη να το έχω δίπλα μου συνέχεια β)φοβάμαι μην χάσω την αποκλειστικότητα (δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση να συμβεί) γ) το παιδι δεν θέλει να παει(φυσικά…δεν είναι το περιβάλλον του παιδικου κατάλληλο για όλα τα παιδιά. Ίσως να χρειαστεί να δοκιμαστεί και 2ος σταθμός που μπορει να του προσφέρει πράγματα που θα του αρέσουν, μπορει και να μην θελει να παει σε κανεναν και τοσπιτι να ειναιτο πιο καταλληλο περιβαλλον για το συκεκριμενο παιδι). μύθος 4. Θα αρρωσταινει συνέχεια. Πραγματικοτητα: μπορει ναι μπορει κ όχι! Μύθος 5. Δεν μιλάει οπότε δεν θα ξέρω αν του αρέσει στο σταθμο. Πραγματικότητα: 3 χρονια (σχεδον) δεν μιλαγε. τοσο καιρο πως ήξερες τι του άρεσε κ τι όχι; Και τέλος το πιο σημαντικό που έχει μια μάνα είναι το παιδι της και σίγουρα αν το σκεφτεί θα δει αν το καλο καλο του παιδιού της είναι αυτο που θέλει το παιδι της ή αυτο που έχει ανάγκη η ίδια. Η μητερα μπορει να προσφερει πολλα στο παιδι τη ς αλλα οχι τα παντα. Η παιδγωγος εχει τις γνωσεις να προσφερει αγωγη στο παιδι αλλα δεν θα καταφερει ποτε να δωσει μητρικη φροντιδα. Παρ’ολα αυτα…το μητρικό ένστικτο είναι ο μεγαλυτερος αστικος μύθος! Φιλικά πάντα
Από το να μένει σπίτι με μια μαμά με λίγες αντοχές ή ανοχές, από το να μένει σπίτι με μια γιαγιά ή ένα παππού που δεν είναι σε κατάσταση να φροντίσουν το παιδί και μπορεί να είναι και πολύ επικίνδυνο για την συναισθηματική και σωματική ασφάλεια του παιδιού, χίλιες φορές να πάει παιδικό.
Οι αρρώστιες είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο αλλά δεν το θίγω τώρα. Οι μύθοι και οι αλήθειες μπαίνουν στη σφαίρα της υποκειμενικότητας όσο αφορά τα θέματα αυτά καθαυτά. Εδώ κάποιες μάνες αρνούνται και τα αναπόφευκτα που ακόμα και οι παιδίατροι λένε ως άμεσες συνέπειες του να πάει ένα μικρούλι στον παιδικό.
Αναφέρω όμως ότι ειδική παιδαγωγός που δουλεύει με νήπια μου έχει πει ότι τα παιδιά που πάνε παιδικό βγαίνουν μετά πιο επιθετικά γιατί επηρεάζονται από τα άλλα παιδάκια (που ένας θεός ξέρει από τι σπίτια είναι) και σε τέτοια ηλικία που λείπει εντελώς η κρίση και η ικανότητα επικοινωνίας των βιωμάτων αυτών σε κάποιον ενήλικα (με τον τρόπο που θα έκανε αν ήταν πχ ένα παιδάκι 6 χρονών) και μιμούνται απαράδεκτες συμπεριφορές στις οποίες δεν θα είχαν καν εκτεθεί αν δεν είχαν πάει στον παιδικό. Η ίδια η γυναίκα μου είπε, ενώ τα παιδιά μας έπαιζαν και διασκέδαζαν μαζί, ότι εννοείται πως δεν σκέφτεται για τα παιδιά της με τίποτα τον παιδικό ούτε το προνήπιο πως το λένε, θα τα αρχίσει σχολείο μόνο όταν είναι το υποχρεωτικό.