Τα πεθερικά

Βρέθηκα τις προάλλες σε μια κουβέντα με θέμα τις πεθερές.

Η συζήτηση φυσικά πήγε εκεί που όλοι/ες καταλαβαίνετε… Στο καλαμπούρι… σε ακραίες περιτπωσεις… σε καθημερινές περιπτώσεις… ο καθενας/μία είχε να πει τουλάχιστον μια περίπτωση.

Τους άκουγα που μιλούσαν και σκέφτηκα ότι έχω τρομερή εμπειρία σ’ αυτό το θέμα. Διάολε… 3 φορές παντρεύτηκα…. Εβαλα τα πρόσωπα στη σειρά… 6 πεθερικά…

Προσπάθησα να γίνω αυστηρός.

Και κατέληξα ότι και στις 3 περιπτώσεις… και οι 6 είχαν δυό πολύ σημαντικά κοινά χαρακτηριστικά:

1.   Ηταν (είναι) πολύ αγαπημένοι μεταξύ τους.

2.   Αγαπούσαν(ν)  τους ανθρώπους γύρω τους… έχουν συμπόνια και καλoσύνη για τον πόνο του άλλου.

Ετσι είναι.

Και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα πάντα πολύ καλά πεθερικά.

Πιθανότατα γιατί είναι πολύ ισχυρά τα κοινά χαρακτηριστικά τους και ένα ακόμα επι πρόσθετο… oι κόρες τους δεν είναι μοναχοπαίδια.

Γυρισα και κοίταξα την Αθηνά που έπαιζε με την κουζίνα της…

Πώς είναι να ’σαι πεθερός;

Ηξερα πολύ καλά πώς είναι να ’χεις πεθερικά, αλλά δεν είχα την παραμικρή ιδέα, πώς είναι να’σαι πεθερός… Και ξαφνικά τώρα που έγινα πατέρας, αναρωτήθηκα.

Κατ’ αρχάς τι είναι να είσαι πεθερικό;

Τι συμβαίνει σε σένα…

Εχεις μια κορούλα, που τη μεγαλώνεις από την πρώτη μέρα πουρχεται στο φως… την λατρεύεις, την ταϊζεις, την πλένεις, της μαθαίνεις, την τζουρτζουλίζεις…. Μέχρις εδώ ξέρω… τα υπόλοιπα τα υποθέτω… ανησυχείς που πάει στον παιδκό σταθμό, την καμαρώνεις, την μαλώνεις, έχεις άποψη, αρρωσταίνει, διαφωνείτε, ερωτεύεται, σπουδάζει, κλαίτε, πιάνεστε χέρι-χέρι,  ταξιδεύεις μαζί της … είναι το πλάσμα που αγαπάς πιο πολύ από κάθε τι στη ζωή.

Και ξαφνικά… εμφανίζεται ένας άλλος… και συ μπαίνεις σε δεύτερη μοίρα… ακόμα και στις πιο απλές αποφάσεις…. Ξαφνικά … από τη μια μέρα στην άλλη… και πρέπει να το συνηθίσεις το γαμημένο… γιατί αυτός ο άλλος, μιλάει άλλη γλώσσα απ’ αυτην που μιλάτε στη δική σας οικογένεια.

Ζηλευεις;

Μμμμμμ όχι… μη λέω μεγάλες κουβέντες… δεν ξέρω… αλλά τώρα που το σκέφτομαι,  όχι… ξαφνικά (επιμένω στη λέξη) όμως η στενή οικογένεια μικραίνει. Κάποιος έκλεψε από τη σούπα το βασικό της συστατικό…

Απλώς πρέπει να συνηθίσεις να τρως την νέα σούπα.

Αλλοι το μπορούν… άλλοι το προσπαθούν… άλλοι το προσπαθούν με το ζόρι… αλλά στη φτύνουν στα μούτρα.

Η μητρότητα… είναι πανάρχαιο ενστικτο… το ίδιο κι απαράλλαχτο από την πρώτη μέρα που γέννησε μωρό η πρώτη γυναίκα… Οι συνθήκες διαβίωσης όμως δεν είναι καθόλου οι ίδιες… Όταν οι άνθρωποι μένανε σε φυλές, δεν ήταν πρόβλημα ο Γκλουμπφγκλονγκ να παντρευτεί την Κουρουκλοκλο και να μείνουν στην διπλανή σκηνή… Όταν όμως (επιμένω: ξαφνικά) η Ελένη μετακομίσει με κάποιον (σημειώστε: εντελώς άγνωστο) από το Κιλκίς στην Ιθάκη… τότε το ένστικτο μεν μένει ίδιο κι απαράλλαχτο, αλλά το concept «διπλανή σκηνή» έχει αλλάξει ριζικά.

Γι’ αυτό (το ένστικτο πάλι) οδηγούσε (οδηγεί) τους γονείς να φτιάχνουν 3οροφα και 4οροφα για να μείνουν για πάντα μαζί τους τα παιδιά.

Καταλαβαίνετε βέβαια την ψυχολογία όταν (που συμβαίνει συχνότατα) το πρόγραμμα πλήρωσης των διαμερισμάτων δεν πάει κατ’ ευχήν.

ΟΚ!

-Ξύδι να τους περάσει.
-Σιγα μη μείνω εγώ εδώ με τη μάνα σου πάνω από το κεφάλι μου.
-Θα πάμε στο διαμέρισμα που μου΄φτιαξε ο δικός μου μπαμπάς.
-Μισώ τον άνδρα της αδελφής σου, περισσότερο απ’ όσο μισώ εκείνη.

Καταλαβαίνω ότι έχετε κι άλλες κομψές απαντήσεις για όλα αυτά… όμως εδώ μιλάμε ότι έχουμε φορέσει τα παπούτσια των πεθερικών.

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα;

Το «ξαφνικά» που τόσο επιμένω.

Τα δικά μου πεθερικά (όλα) είχαν και άλλο ένα κοινό χαρακτηριστικό. Δεν ήταν ποτέ της γνώμης ότι τα παιδιά τους (όλα τα παιδιά τους) έπρεπε να μείνουν μαζί τους μέχρι να παντρευτούν.

Ωπα! Να μια καλή λύση ώστε να ατονίσει θεαματικά το «ξαφνικά».

Για να γίνετε λοιπόν καλά πεθερικά, μολις ενηλικιωθούν τα παιδιά σας, στείλτε  τα (βοηθείστε τα, αν μπορείτε) να μείνουν μόνα τους… Μόνο να κερδίσουν θα εχουν… αλλά βασικά έτσι, θα μάθετε εσείς πώς είναι να ζείτε χωρίς το παιδί σας.

Άλλο το να του πηγαίνεις κάθε πρωί τον φραπέ με ψωμάκια, βουτυρο και μαρμελαδίτσα του Στελλάκου , ετών 29… και ξαφνικά να τον «χάσεις»…  κι άλλο να το ’χεις συνηθίσει.

Δεν είναι έρωτας, δεν είναι απλώς αγάπη αυτό που νιώθουμε για τα παιδιά μας… Είναι κάτι απόκοσμο… Το ξέρετε πολύ καλά εσείς που είστε εδώ και με διαβάζετε…

Ετσι δεν είναι;

Ναι, αλλά δεν συμβαίνει μόνο σε σας… 22, 25, 30, 35 χρόνια πριν αυτό που λέμε σήμερα πεθερικά , ήταν α-κρι-βώς όπως είστε εσείς σήμερα… Ενιωθαν ακριβώς αυτά που νιώθετε εσείς… μπορεί προσαρμοσμένο στις συνθήκες… αλλά το αίσθημα ήταν ακριβώς το ίδιο. Απαραλλαχτο.

Δεν είναι ευκολο να παραχωρήσεις το δικαίωμα της πρωταγωνιστικής συμμετοχής στις αποφάσεις για το παιδί σου, σε κάποιον άλλον ή άλλην. Είναι φυσικό, αλλά δεν είναι ευκολο. Είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Δεν είναι εύκολο γιατί δεν το ’χεις καν σκεφτεί… δεν έχεις προετοιμαστεί.

Και μετα γίνεσαι παρεμβατικός…

Αυτό δεν σας τρελλαίνει; Πείτε την αλήθεια… αυτό δεν είναι;

Χαίρομαι που συμφωνήσαμε…

Όχι δεν είμαι παρεμβατικός, λέει ο μπαμπάς του γαμπρού, δεν έχω δηλαδή ούτε το δικαίωμα να πω τη γνώμη μου;

Εχει ή δεν έχει…

Δεν έχει…

Μμμμμμμμ δεν είμαι σίγουρος… Πώς παίρνεις από έναν πατέρα αυτό το δικαίωμα;

Επειδή δεν είναι δικός σου ο πατέρας;

Ακριβώς!

Ναι, αλλά είναι άδικο γιατί είναι πατέρας του άνδρα σου ή της γυναίκας σου… που αμέσως εμπίπτει στην κατηγορία που λέω παραπάνω.

Εχω από πολλά χρόνια μια ιδέα για ένα σαλόνι: Ενας μεγάλος τυφλός τοίχος, βαμμένος σκούρος και καρφωμένα στην μέση δυο πατζούρια από υλικά κατεδαφίσεων, βαμμένο σε ένα έντονο πρασινοκίτρινο…  Σαν να φέρεις τον εξωτερικό τοίχο στο εσωτερικό… Μαλακία ξε-μαλακία εμένα μ’ αρέσει η ιδέα.

Πριν από μερικές εβδομάδες  πήγαμε στο σπίτι των φίλων μας Θανάση και Λήδα για τα πρώτα γενέθλια του εκπληκτοφατσουλίνου μου, Αγγελου… Στο σαλόνι μου φανερώθηκε ο τοίχος των ονείρων μου… σε κεραμιδο πορτοκαλί χρώμα… Ενώπιον πολλών ανθρώπων είπα στον Θανάση και τη Λήδα, να βάλουν οπωσδήποτε στον τοίχο δυο πατζούρια….μπλα… μπλα… μπλα…

Πωπωπωπω τι ωραία ιδέα… μου είπαν και μετα τραγουδήσαμε το happy birthdays aggelos…. Κάνε φού… και τέτοια…

Μετα από μερικές μέρες ξαναπήγαμε στο σπίτι των ίδιων φίλων μας για σουβλάκια… Φυσικά δεν είχαν βάλει πατζούρια στους τοίχους τους οι άνθρωποι… «Ωραία ιδέα μου είπαν από ευγένεια»… τι να μου πουν: «Και σένα φιλλλαράκι, ποιος σε ρώτησε τι θα κάνω με τον τοίχο μου; Αμα γουστάρω θα βάλω τη σημαία του Ολυμπιακού!»

Αν την σκέφτηκα αυτην την περίπτωση;

Ομολογουμένως όχι.

Ετσι πέρασα σε δεύτερη φάση:

-Α, ώστε δεν βάλατε ΑΚΟΜΑ τα πατζούρια;

Μετά με μπούκωσαν με σουβλάκια και το βούλωσα.

Είμαι παρεμβατικός άνθρωπος;

Φ-Υ-Σ-Ι-Κ-Α και Ε-Ι-Μ-Α-Ι!

Εσείς τι λέτε; Θα με κάνει καλό πεθερό αυτό ή όχι;

Ή λέτε ότι δεν θα ελεγα τη γνώμη μου για τα πατζούρια στο σπίτι της Αθηνάς;

Το ξέρω ο,τι με αγαπάτε, αλλά μην με κακομαθαίνετε γιατί είμαι επηρρεπής.

Δυστυχώς θα την έλεγα και μάλιστα χωρίς να μου τη ζητήσουν.

Ο κόσμος να χαλάσει θα την έλεγα;

Γιατί θα την έλεγα;

Επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι η ιδέα είναι τέλεια. Δεν υπάρχει καλύτερη στον κόσμο… Ποια παρέμβαση; Την καλύτερη ιδέα σας κάνω δώρο…

-Και ποιος σου δίνει το δικαίωμα να την πεις;
-Στην Αθηνά; Μα είμαι ο μπαμπάς της!

Ουψ!
Οι λέξεις έχουν δυο όψεις…
Ο ένας την λέει «γνώμη».
Ο άλλος την λέει «παρέμβαση!»

Ο κάθε άνθρωπος έχει το κουμπί του… ακόμα και ο πιο κακοπροαίρετος του κόσμου… Εβλεπα τον Χριστιανόπουλο, που ’χει πάρει αμπάριζα τα παράθυρα και βρίζει τον κόσμο χωρίς λόγο και αιτία… σωστά είναι αυτά που τους λέει, αλλά τα λέει σε λάθος στιγμή και με λάθος τρόπο… δεν τον σταματάει κανείς… Μόνο Καμπουράκης και ο Οικονομέας μπόρεσαν, γιατί ο Χριστιανόπουλος έχει κι αυτος ένα κουμπί:

Τη μάνα του.

Μόλις αναφερθεί σ’ αυτην χάνει την αυτοπεποίθησή του, μαλακώνει και ενίοτε χαμογελά… γίνεται ανθρώπινος…

Ολοι έχουν ένα κουμπί σας λέωωωωωω.

Την  ελξη που νιώσατε προς την γυναίκα ή τον άνδρα σας, δεν την ένιωσαν καθόλου οι γονείς του/της…

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι Γερμανοί που ορίζουν (όσο γίνεται) τα συναισθήματα τους.

Τα θηλαστικά περιχαρακώνουν τον χώρο του και ζουν σε κοπάδια… συγκεκριμένα κοπάδια… όχι τουρλού-τουρλού… δεν μπαίνεις εύκολα στο κοπάδι… έχει δοκιμασίες για να μπεις…

Ξεχνάμε ότι είμαστε θηλαστικά.

Επειδή φοράμε τζην, έχουμε υπολογιστές, ή πετάμε με αεροπλάνα δεν μας κάνει ούτε στο τόοοοοοοοοοοοοοοοοσο λιγότερο θηλαστικά. Ούτε στο τόοοοοοοσο όμως.

Το κοπάδι είναι η οικογένεια… και στο μυαλό του κοπαδιού των ανθρωπων, οι οκογένειες ζούσαν όλες μαζί… Τέλειο παράδειγμα οι τσιγγάνοι.

Το κρεββάτι του μπαμπά και της μαμάς είναι η φωλιά… γι’ αυτό και το μωρό από ένστικτο θέλει να’ρθει στη φωλιά… στο κρεββάτι δλδ… και σεις πολύ εύκολα το δέχεστε… και γι’ αυτόν ακριβώς τον ίδιο τον λόγο θέλει οπωσδήποτε και ο σκύλος σας να ανέβει στο κρεββάτι… Για να είναι κι αυτος μέσα στη φωλιά , γι’ αυτό κι όταν τον διώχνετε φεύγει απίστευτα λυπημένος…  Το ίδιο και οι γάτες… ευτυχώς που δεν είναι οι καμηλοπαρδάλεις κατοικιδια!

Βάλτε στη συνταγή και τα οιδιπόδεια, βάλτε τη χηρεία, βάλτε την άλλην εποχή, βάλτε την προσωπική τους ζωή, βάλτε τον φόβο ότι μεγαλώνουν, βάλτε το «το παιδί του παιδιού, δυο φορές παιδί μου!» Τρυφερό ακούγεται, αλλά αν το διαβάσετε προσεκτικά, θα δείτε ότι κρύβει πολλά μυστικά. Βάλτε πόσο κολλημένοι είστε εσείς με τον μπαμπά και τη μαμά. Βάλτε οικονομικά. Βάλτε αγάπες που δεν είναι αγάπες. Βάλτε το μορφωτικό επίπεδο της χώρας.

Βάλτε ό,τι μπορεί να βάλει ο νούς σας και ελάτε να μου πείτε αν είναι εύκολο πράγμα να είσαι πεθερικό.

Ευκολο είναι!

Αρκεί να είσαι διακριτικός.

Μμμμμ ωραία. Συμφωνοι!!! Και ποιος μας λέει ότι το στριμμένο άντερο δεν είναι το πεθερικό, αλλά εσύ;; Δεν κατέβηκα χθες από τον πλανήτη Ερμή.

Και αν…αν λέμε ρε παιδί μου… είσαι εσύ το στριμμένο αντερο… που φυσικά δεν το ξέρεις… αυτά τα ξέρουν οι άλλοι, ποτέ οι ίδιοι… όταν με το καλό γίνεις πεθερά… θα ’σαι καλή πεθερά ή κακή πεθερά;

Θα εισαι κακή πεθερά.

Μόνο που εσύ θα’σαι ΑΠΟΛΥΤΩΣ βέβαιη (πιο απόλυτα δεν γίνεται) ότι είσαι ο πιο γλυκός άνθρωπος του κόσμου.

Μην μου πείτε ότι δεν έχετε ακούσει ξινούς ανθρώπους να περιγράφουν τον εαυτό τους;  Νομίζεις ότι ακούς ένα προφιτερόλ να μιλα. (Εξαιρείται ο Χριστιανόπουλος, που το λέει κι από μόνος του. )

Τι να κάνετε;

Τίποτα καλέ, τι να κάνετε δηλαδή; Ισως να το φιλοσοφήσετε λίγο παραπάνω… μην τους επιτρέψετε να καταπατήσουν τον ζωτικό χώρο που της αγάπης σας, αλλά και να τους δώσετε τον χώρο που δικαιούνται.

ΥΓ. Επιμένω ότι τα πατζούρια στον τοίχο του Θανάση και της Λήδας θα ’ταν super!

Μάνος

manosantonaros@gmail.com

Σχετικα αρθρα

1. 
   Πεθερικά στο σπίτι!