Ο ήλιος μου έλαμψε τη Σαρακοστή
Αυτές τις μέρες της Σαρακοστής σκέφτομαι τη μικρή μου, περισσότερο από ποτέ…
Πριν δυόμισι σχεδόν χρόνια αυτές οι μέρες ήταν τόσο βουβές στην ψυχή μου, καθώς ήθελα τόσο πολύ να αποκτήσω ένα παιδί, αλλά δεν ήξερα τον τρόπο… Η αλήθεια είναι πως μάλλον τον ήξερα, αλλά η καθημερινότητα και η φιλοδοξία δεν μου άφηναν χρόνο να ξαναγυρίσω στα παιδικά μου χρόνια, να θυμηθώ τότε που κάθε μου παράπονο το εξέφραζα στην Παναγία τη Φανερωμένη, στη Σκόπελο… και με άκουγε. Κάθε Κυριακή, μαζί με τη μητέρα μου πηγαίναμε και ηρεμούσαμε…
Τα χρόνια στην Αθήνα ξεχάστηκα στη βουή της, το ρεπορτάζ, το πάθος της τηλεόρασης και των ανθρώπων της! Ξέχασα τη ζεστασιά της, που ένιωθα κάθε φορά που πήγαινα με την Κυρά Λένη. Η μάνα μου, όσο κουρασμένη και εξαντλημένη κι αν ήταν, καθώς έπασχε από χρόνια δισκοπάθεια, μπουσουλώντας θα έφτανε ως το κατώφλι της. Εκεί ήταν το καταφύγιό της. Μου το έμαθε κι εμένα…
Στα χρόνια που πέρασαν ξεχάστηκα και ξαφνικά… ξαναθυμήθηκα!!! Όταν δεν υπήρχε άλλο φως, άλλη ελπίδα βρήκα ξανά το δρόμο… εκείνον που μου έμαθε εκείνη!!! Έπρεπε να μην απελπίζομαι. Ο πατέρας Σπυρίδωνας, αυτές ακριβώς τις μέρες που διανύουμε κι ενώ είχα ήδη προχωρήσει σε μια «νηστεία ψυχής»… μου είπε τη μαγική φράση: «Δεν θα πάψεις ούτε μια στιγμή να πιστεύεις ότι δεν θα γίνει το θαύμα που θέλεις, αρκεί να το επιθυμείς πραγματικά… Το μυστικό είναι η πίστη και η αφοσίωση στο θαύμα που περιμένεις!» Φεύγοντας από την εκκλησία, ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Ξεκαθάρισα την αλήθεια μου και ξαναείδα με άλλο φως, πιο φωτεινό. Δεν ήταν πως δεν ήξερα… αλλά το είχα ξεχάσει. Πήγα σπίτι μου, ήρεμη πια γιατί ήξερα πως θα έρθει.
… Και δεν άργησε…
Αμέσως μετά τις Άγιες Μέρες του Πάσχα, ήρθε και το θετικό αποτέλεσμα του τεστ. Ένιωσα το θαύμα της Σαρακοστής, του αδειάσματος της ψυχής, του ξεκαθαρίσματος, του πραγματικού μου ΘΕΛΩ… σε όλο μου το ΕΙΝΑΙ! Συνειδητοποίησα την αξία της ΠΙΣΤΗΣ.
Ο ήλιος μου, το λουλουδάκι μου… άνθισε γιατί πίστεψα στο Θαύμα… σ΄ αυτό το ίδιο που η μητέρα μου, μου έδειξε από μικρή, αλλά στη διαδρομή χάθηκε, καταχωνιάστηκε, ξεχάστηκε σε άλλα μονοπάτια… Καμιά φορά όλα είναι τόσο δίπλα μας, αλλά και τόσο μακριά μας. Από εμάς εξαρτάται το προσωπικό μας Θαύμα. Αυτές οι μέρες είναι τόσο θαυματουργές … αρκεί να δούμε το φως τους και το δρόμο που ανοίγεται μπροστά μας.
Ζήνα
—
Παρακολουθήστε το προσωπικό media blog της Ζήνας Κουτσελίνη στο www.entertv.gr
Σχετικα αρθρα
Μετά την καταιγίδα βγαίνει πάντα ήλιος! (#193)2 ΣΧΟΛΙΑ
Γράψε το σχόλιο σου
INGLESINA
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Προσφατα σχολια
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ E-SHOPS
Σε καταλαβαίνω απολύτως. Δεν είμαι μαμά, και ούτε σκοπεύω να γίνω άμεσα όμως σε ό,τι αφορά την πίστη σε νιώθω. Τις δύσκολες εποχές που ζούμε, που στα 24 μου πρέπει να σκεφτώ πώς θα βοηθήσω τους γονείς μου οικονομικά κτλ αντιλαμβάνομαι ότι καιρό τώρα είχα ξεχάσει το μοναδικό φως, τη μοναδική ελπίδα που υπάρχει πάντα στο τέλος του δρόμου. Εκείνος, μόνο Εκείνος θα είναι εκεί για σένα πάντα και την κατάλληλη στιγμή θα σου φέρει ό,τι επιθυμείς, αρκεί να το πιστεύεις. Συχνά η πίστη μας κλονίζεται και ξεχνάμε, όμως Εκείνος μας περιμένει να γυρίσουμε..και είμαι σίγουρη πια πως όταν το κάνουμε η αγάπη Του δεν έχει όρια.
Κοριτσάρα μου τα λόγια σου μου θύμησαν καταστάσεις που και εγώ είχα ξεχάσει………
και έτσι ξαφνικά θυμήθηκα πως το γιοκαρίνι μας το πιάσαμε ανήμερα Πασχαλιάς ύστερα από νηστεία ψυχής και σώματος στην Σαρακοστή…Τελικά θαύματα γίνονται και τα κρατάμε αγκαλιά…..