Blog
Αντίο πάνα!
Είμαι η Μαρία και είμαι μαμά του Άρη (τον Απρίλιο έκλεισε τα 3) και της Έλενας(14 μηνών).
Πέρυσι τέτοιον καιρό περίπου, αποφασίσαμε με τον άντρα μου πως είναι καιρός να βγάλει ο Άρης την πάνα… Εφιάλτης στο μυαλό μου αυτό το εγχείρημα, δεν ξέρω γιατί, αλλά νόμιζα πως είναι πολυυυυυυυύ δύσκολη διαδικασία.
Αρχίσαμε να τον προετοιμάζουμε λοιπόν κάποιες μέρες πριν, τον αφήσαμε να διαλέξει τα καινούρια του βρακάκια και φανελλάκια και ήρθε η μεγάλη μέρα. Απλά εκείνο το πρωί του είπαμε πως δεν θα φορέσει πάνα. Για να μην σας κουράζω, όχι απλά δεν ήταν εφιαλτική η διαδικασία, αλλά δεν το πιστεύαμε ότι το αγοράκι μας μέσα σε 3 μέρες έβγαινε βόλτες χωρίς πάνα και χωρίς ατυχήματα!! Όχι ότι δεν είχαμε ατυχήματα -ακόμη έχουμε όταν ξεχνιέται με το παιχνίδι- αλλά το παιδάκι άλλαξε ως προς την συμπεριφορά του.
Θυμάμαι σαν να ήταν χτες τη χαρά του όταν μας ζητούσε να πάει στην τουαλέτα, την αυτοπεποίθησή του στο παιχνίδι, στις συναναστροφές με άλλα παιδάκια!
Όλον τον χειμώνα φέτος, ο Άρης φορούσε πάνα το μεσημέρι και το βράδυ για να κοιμηθεί. Εδώ και 3 μέρες αποχαιρετήσαμε την πάνα οριστικά πια!
Άρη μου, μεγάλωσες, σήμερα συνειδητοποίησα το πόσο! Ευτυχώς που έχω την αδερφή του που είναι ακόμη μωρό!
Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλες τις μανούλες που πρόκειται να αποχαιρετήσουν τις πάνες φέτος το καλοκαίρι!
μαμά Μαρία
—
Έχεις μια ιστορία να μας πεις;
Ανυπομονούμε να τη διαβάσουμε!
Την περιμένουμε στο eimaimama@gmail.com
Πώς να επιλέξω καινούργιο γυναικολόγο-μαιευτήρα;
Καλησπέρα και από μένα!
Είμαι 25 χρονών και διανύω την πιό όμορφη περίοδο της ζωής μου! Είμαι στον 6ο μήνα της πρώτης μου εγκυμοσύνης (θέλω να έχω άλλες ΔΥΟ)! Η εγκυμοσύνη μου από την πρώτη στιγμή πηγαίνει πάρα πολύ καλά, δεν έχω καταλάβει τίποτα, ούτε εμετούς, ούτε ζαλάδες, ούτε καούρες ούτε τίποτα….
Είχα έναν υπέροχο γυναικολόγο, φίλο του μπαμπά μου, ο οποίος έχει αναλάβει εκτός από μένα και την μαμά μου (όταν ήταν έγκυος στην μικρότερη αδερφή μου, γιατί στην δική μου εγκυμοσύνη δεν είχε πάρει πτυχίο ακόμα..), αλλά και την αδερφή μου που έχει ένα υπέροχο κοριτσάκι 15 μηνών σχεδόν! Με λίγα λόγια ήταν ο οικογενειακός μας γυναικολόγος!
Δυστυχώς όμως η ζωή μας τα έφερε αλλιώς, την Δευτέρα έχασε την μάχη με τον καρκίνο και εγώ, εκτός από έναν υπέροχο άνθρωπο από την ζωή μου, έχασα και τον μόνο γυναικολόγο που εμπιστευόμουν με κλειστά μάτια!
Δεν έχω ιδέα τι θα κάνω από δω και πέρα και παρ’ όλο που σαν άνθρωπος είμαι ψύχραιμη και “αναίσθητη” και δεν αγχώνομαι -όπως λέει η μαμά μου- αυτή την στιγμή νιώθω λίγο χαμένη! Θα ήθελα αν κάποια μανούλα έχει περάσει κάτι παρόμοιο να με βοηθήσει , ώστε να μπορέσω να κάνω την σωστή επιλογή του επόμενου γιατρού μου… Μέχρι τώρα για όποιον και αν μου έχουν πει είμαι επιφυλακτική να το πω, αρνητική να το πω…. κάπως έτσι….! Επειδή τον συγκεκριμένο άνθρωπο τον εμπιστευόμουν τυφλά, δεν ξέρω αν θα είμαι αντικειμενική με όλους τους υποψήφιους επόμενους γιατρούς, ούτε αν έχω τα σωστά κριτίρια!
Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας! Ελπίζω να μην σας κούρασα!
Ioυλία
Διαγωνισμός: Γνωρίστε και κερδίστε το γιογιό Potette Plus
Πιάνουμε τέλος Μαίου, έρχεται το καλοκαιράκι -αν και ο καιρός τις τελευταίες μέρες έχει αντίθετη γνώμη, χεχε- και είναι ευκαιρία να αρχίσω να σας δείχνω μερικά πράγματα που φωνάζουν “Καλοκαίρι!”
Το καλοκαίρι είναι, λένε, η ιδανική περίοδος για εκμάθηση τουαλέτας. Μεγαλώνουν τα μπεμπέκια και έρχεται η φοβερή και τρομερή ώρα του κοψίματος της πάνας που τους περισσότερους από εμάς τους γεμίζει με άγχος. Ένα από τα θέματα που προσωπικά με άγχωναν είναι το τι κάνουμε όταν είμαστε εκτός σπιτιού και το μικρό μας θέλει τσίσα ή κακά. Εδώ λοιπόν είναι η κατάλληλη στιγμή να σας παρουσιάσω το γιογιό Potette Plus!
Δεν το έχουμε δοκιμάσει ακόμα, μιας και λέμε να ξεκινήσουμε τη διαδικασία στα μέσα του καλοκαιριού, όμως οι φίλες με μεγαλύτερα μωράκια-παιδάκια που το δοκίμασαν, το αγαπούν πολύ.
Το Potette Plus είναι ένα γιογιό ταξιδίου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως μειωτήρας λεκάνης. Είναι πολύ ελαφρύ και ταυτόχρονα εξαιρετικά ανθεκτικό -σηκώνει μέχρι και τον μπαμπά, μην σας πω. Διπλώνει και γίνεται φλατ και μπαίνει στο τσαντάκι του, το οποίο χωράει άνετα στη μεγάλη τσάντα της μαμάς. Έτσι όπου και αν βρίσκεστε, βγάζετε το Potette, βάζετε την ειδική βιοδιασπώμενη σακουλίτσα που είναι τόσο απορροφητική που θα τρίβετε τα μάτια σας, το παιδάκι κάνει την ανάγκη του και ούτε γάτα ούτε ζημιά! Τέρμα το άγχος για το πού θα κάνει τσίσα όταν είστε έξω!
Οι σακούλες του (το Potette Plus συνοδεύεται από τρεις σακουλίτσες και από εκεί και πέρα μπορείτε να προμηθευτείτε περισσότερες σε πακέτα των δέκα τεμαχίων) είναι πραγματικά φοβερές. Γιατί άντε και κάνει τσίσα το παιδάκι. Τι γίνεται αν δεν έχει κάδο παραδίπλα; Δένετε καλά τη σακούλα και την παίρνετε μαζί σας μέχρι να βρείτε μέρος να την πετάξετε. Δεν μυρίζουν, δεν στάζουν. Είναι τόσο απορροφητικές που θα εντυπωσιαστείτε!
Στο σπίτι τώρα, το Potette Plus προσαρμόζεται πάνω στη λεκάνη της τουαλέτας και έτσι το παιδάκι μπορεί να τη χρησιμοποιήσει σαν “μεγάλος”. Και τέρμα το πλύσιμο του γιογιο που όσο να πεις δεν είναι και η πιο ευχάριστη διαδικασία του κόσμου!
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για το φοβερό και τρομέρο Potette Plus στο http://www.mariaevita.gr
Δείτε και το βίντεο που σας ετοιμάσαμε παρέα με την Αθηνά!
ΓΙΟΓΙΟ-ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ!!
Το www.mariaevita.gr χαρίζει σε 3 τυχερούς αναγνώστες του eimaimama
1 γιογιό Potette Plus και 1 σετ απορροφητικές σακούλες των 10 τεμαχίων!
Για να πάρετε μέρος στο διαγωνισμό, αφήστε ένα σχόλιο και γράψτε μας τις εντυπώσεις σας από το Potette Plus!
O διαγωνισμός λήγει την Παρασκευή 25 Μαίου 2012 στις 12 το βράδυ!
Καλή επιτυχία!!
Και άλλα ζωγραφισμένα δωμάτια!
Σήμερα θα σας δείξουμε μερικά από τα “ζωγραφισμένα” δωμάτια που μας έστειλαν μανούλες!
Ξεκινάμε με το δωμάτιο της Δανάης, τους τοίχους του οποίου ζωγράφισε ο θείος της! Η μαμά Ειρήνη μας έγραψε:
Είπαμε λοιπόν και εμείς να στείλουμε φωτογραφίες του δωματίου της μικρής μας, το οποίο ζωγράφισε ο θείος της με πολλή πολλή αγάπη. Της έφτιαξε έναν όμορφο κήπο με ζώα για να είναι ευτυχισμένη μέσα σε αυτόν. Βέβαια χρησιμοποίησε το δικό του στυλ, μιας και είναι ζωγράφος και η μικρή μας, σήμερα 9 μηνών, φαίνεται να απολαμβάνει πολύ τον χαρούμενο κήπο της. Τουλάχιστον οι νύχτες είναι ήρεμες…
Και ακολουθεί το δωμάτιο του Αθανάσιου-Σάββα και του Κυριάκου-Άγγελου!
Το ζωγράφισε η μαμά Μαρία, η οποία μας έγραψε:
Ενα παιδικο δωματιο για τα δυο παλικαρακια μου απο τα χερακια μου! Πρωτη φορα τολμησα… Ξεκίνησα και ξενυχτησα πολυ! Αλλα τελικα τα καταφερα! Καταφερα να εχουν τα μωρα μου ενα ομορφο δωματιο…
Και η ατακα του Θανου: “Μαμά, έκανες τον κόκορα να μας ξυπνάει το πρωί και την αγελάδα να μας κάνει το γάλα;“
Και ο υπέροχος ήλιος από γυψοσανίδα ήταν δικιά μου έμπνευση και αποτέλεσμα πολλής δουλειάς από τον μπαμπάκα!
Και για το τέλος, το δωμάτιο της Μαρκέλλας, το οποίο ζωγράφισε ο μπαμπάς με λίγη βοήθεια από τη μαμά Σοφία!
(την οποία Σοφία μπορείτε να διαβάζετε εδώ στο eimaimama!)
Μας έστειλαν μάλιστα και ένα βίντεο του δωματίου!
Περιμένουμε τις δικιές σας φωτογραφίες
και λίγα λόγια για το πώς φτιάξατε το δωματιάκι του παιδιού σας
Πώς οι δυο γίνονται τρεις!
Η ιστορία της Ελένης
Αυτη ειναι κανονικά η ιστορια της Μυρτως μας, η δικια μας ιστορια δεν ειναι ουτε τοσο ενδιαφερουσα, ουτε τοσο συγκινητικη… Ειναι μια ιστορια των δυο που γινονται τρεις, το λεει και ο τιτλος, χεχεχε! Ειναι ομως το βιωμα μου και δεν ξερω αν θα ξαναζησω κατι τοσο εντονα οσο αυτο. Ελπιζω να με αξιωσει ο Θεος να κανω καποια στιγμη και ενα δευτερο παιδακι…
Λοιπον, η εγκυμοσυνη μου δεν ηταν ουτε ευκολη, ουτε δυσκολη. Δυο βασικα προβληματα αντιμετωπισα: αναγουλες/εμετους με τρομακτικη συχνοτητα και μια καραμπινατη γαστρεντεριτιδα στον 3ο μηνα που με εφερε ενα βημα πριν το μεγαλο κακο. Δεν θα μπω σε λεπτομερειες τετοιες για να μην φοβισω καμια μανουλα-εγκυουλα, αλλωστε την αληθεια εκεινων των ημερων την εμαθα πολυ αργοτερα, οταν μου εκμυστηρευτηκε ο γιατρος μου οτι τοτε μιλουσε συνεχως με τον παθολογο και τον μικροβιολογο μου για το αν θα μου εκανε εισαγωγη στο μαιευτηριο και αν το παιδι θα την εβγαζε καθαρη με το 39.5 πυρετο που ειχα.
Μου ειπε οτι αν ειχα αγορι μπορει να μην τα καταφερνε.
Anyway, περασμενα ξεχασμενα.Το μονο πραγμα που κρατησα απο τοτε ηταν οι ατελειωτες προσευχες μου στην Παναγια και το ταμα μου να της δωσω ενα ονομα της…
Μετα ολα ομαλα, οι εμετοι και οι αναγουλες ηταν ενοχλητικα αλλα πλεον δεν με ενοιαζε τιποτε. Και φτανουμε στη β’ επιπεδου.
Διαγνωση: παραχειλιος πλακουντας με τασεις επιχειλιου (ουτε 2 εκ. απο την εξοδο του τραχηλου) και golf-ball στην καρδια. Για οσες δεν το ξερουν, το golf-ball ειναι ενδειξη για συνδρομο down. Βλεπει ο γιατρος τις εξετασεις και μου λεει “Το golf-ball αγνοησε το, δεν υπαρχει περιπτωση, η αυχενικη ηταν τελεια. Ο πλακουντας ειναι το επικινδυνο, προσοχη να βγαλουμε 3 μηνες ακομα τουλαχιστον“.
Το διεγραψα απο το μυαλο μου επι τοπου. Δεν το εψαξα και δεν μπηκα σε καμια διαδικασια. Πηγαμε διακοπες, προσεχα μην σηκωσω βαρη κτλ και ηλπιζα να σηκωθει ο ρημαδοπλακουντας.
Δεν εγινε τιποτα τετοιο. Ο γιατρος μου μου ειπε να κοιταξω και τη μυωπια μου, γιατι αν ηταν πολυ υψηλη (ανω του 5 -που ειχα παντα εξαλλου) η διαδικασια φυσιολογικου με παραχειλιο και μυωπια ηταν επικινδυνη. Κανω εξεταση με βυθοσκοπηση και με μετρουν, 6.5 ειχε ανεβει λογω εγκυμοσυνης. Τρελαινεται ο ντοκτορ, κανουμε αλλη μια μετρηση του παραχειλιου, δεν εχει αλλαξει κατι σημαντικα και την αλλη μερα φυσικα γινεται εισαγωγη για καισαρικη.
Να μην τα πολυλογω εδω, μπαινω χειρουργειο 10:00 ακριβως. Χεσμενη απο το φοβο μου (συγνωμη κιολας!), δεν εχω κανει ποτε ουτε ραμματα! Η αναισθησιολογος ηρεμη και μια νοσοκομα να μου χαιδευει το χερι και να μου λεει “Ολα θα πανε καλα, ολα θα πανε καλα”…
Γινεται η επισκληριδειος και ξεκινανε… Ο γιατρος μου μιλαει συνεχεια και μου λεει τι κανει. Μου λεει “Θα νιωσεις ενα δυνατο τραβηγμα, θελω να εισαι ψυχραιμη”
Νιωθω οντως ενα δυνατο τραβηγμα, ακουω αμυδρα ενα κλαμα και εκεινη τη στιγμη τη νοσοκομα να λεει “Γιατρε, εχει ταχυκαρδια!” και ενα μηχανημα διπλα μου να χτυπαει σαν τρελο… Κοιταω το ρολοι απεναντι μου, πολυ θολα γιατι μου ειχαν βγαλει τα γυαλια και μολις διακρινω οτι ειναι 10.30. Ηταν το τελευταιο που θυμαμαι…
Ανοιξα τα ματια μου παλι και ειδα ενα αλλο ρολοι να δειχνει 12:15, καθαρα αυτη τη φορα, μου ειχαν βαλει τα γυαλια μου… Ενας νοσοκομος διπλα μου μου κραταει το χερι και μου λεει χαμηλοφωνα “Να σου ζησει, ειναι κουκλα! Θα σε παω στο δωματιο τωρα και θα σου τη φερουν…“
Με πηγε στο δωματιο και εκει μου ειπαν οτι ο γιατρος μου εκανε μια αναισθησια μεθης εκεινη την ωρα γιατι μαλλον επαθα πανικο και ηθελα να τραβηξω τους ορους και τα καλωδια!!!!
Και ξαφνικα μπαινει μεσα Η ΖΩΗ ΜΟΥ. Δεν περιγραφω αλλο… δεν βλεπω πια την οθονη….
Να πω ακομα μονο οτι ευχαριστω πολυ το γιατρο μου που ηταν ολο τον καιρο ψυχραιμος και ο,τι ανησυχια και αν ειχε, φροντιζε με τον τροπο του να μην περναει σε εμενα. Ευχαριστω επισης ολο το προσωπικο του “Αλεξανδρα” για την αψογη συμπεριφορα τους και το ποσο ανετα προσπαθουσαν να με κανουν να νιωσω σ’ ενα ψυχρο χειρουργειο αλλα γεματο χαμογελα.
Οπως μου ειπε μια νοσοκομα εκεινη τη μερα “Εδω ερχονται ζωουλες, γινεται να μην γελας;“
Αυτο λοιπον κραταω απο ολα αυτα και χαμογελω μαζι τους! Πλεον και οι 3 μας!
—
Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας τη δικιά σου ιστορία τοκετού;
Την περιμένουμε στο eimaimama@gmail.com
Η βάφτιση της Σεβαστής
Θα ήθελα κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας την βάφτιση της κορούλας μου που έγινε στις 20/4/2012, ώρα 19:00, στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου στο Καματερό.
Με πολλή αγάπη ετοιμάστηκαν όλα!!!
Ο στολισμός έγινε απ’ το Think Pink Flowers
H φωτογράφιση έγινε απ’το Cocoon Wedding Photography
Οι μπομπονιέρες έγιναν στο ατελιέ Μπόνη.
Την μικρούλα την ονομάσαμε Σεβαστή, όπως την μαμά μου.
Δείτε μας και πείτε μου την γνώμη σας!!!!!
μαμά Ελένη
—
Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας τη βάφτιση του μικρού σας αστεριού;
Διαλέξτε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες, γράψτε μας πώς την ετοιμάσατε και στείλτε μας e-mail στο
Η μαμά ρωτάει: Γιατί πίνει το γάλα του μόνο κοιμισμένος;
Καλησπέρα μανούλες!
Αυτή τη στιγμή που σας γράφω είμαι ποοοοοοολυ αγχωμένη, πολυ κουρασμένη, πολυ απογοητευμενη και πολλα αλλα κακά πράγματα! Χρειάζομαι επειγόντως την βοήθειά σας!
Είμαι μαμά διδύμων 7 μηνών και αντιμετωπίζω το εξής πρόβλημα: ο μικρός μου εδώ και 2 μήνες πίνει το γάλα του ΜΟΝΟ κοιμισμένος! Όταν είναι ξύπνιος ακόμα κι αν έχουν περάσει 12 ώρες νηστικός, δεν τρώει! Με το που θα κοιμηθεί, θα αδειάσει αμέσως το μπιμπερο. Έχει αντιμετωπίσει κάποια από εσάς την ίδια περίπτωση; Έχω ανησυχήσει πάρα πολυ!
Επίσης μόλις ξεκινήσαμε και στέρεες τροφές και έχουμε δυσκολία και με αυτό. Το κρατάει στο στόμα και δεν το καταπίνει. Εσάς ποιά είναι η εμπειρία σας από την εισαγωγή στερεών τροφών; Πόσο καιρο τους παίρνει να συνηθίσουν;
Σας ευχαριστώ πολυ για τη βοήθειά σας.
μαμά Κατερίνα
Πεντανόστιμα muffins με ζάχαρη και κανέλλα!
Θα με μισήσετε για αυτή τη συνταγή… Όχι επειδή δεν είναι καλή, αλλά ακριβώς επειδή είναι τόσο καλή που θα θέλετε να την κάνετε συνέχεια!
Ξέρετε πόσο αγαπώ τα muffins! Γίνονται γρήγορα, εύκολα και είναι πεντανόστιμα!
Τα συγκεκριμένα μάλιστα θυμίζουν πολύ ντόνατ με ζάχαρη!
Σας λέω, θα τρελαθείτε!
ΥΛΙΚΑ
1-¾ κούπα αλεύρι
1-½ κ.γ. baking powder
1/2 κ.γ. αλάτι
1/2 κ.γ. μοσχοκάρυδο
1/2 κ.γ. κανέλλα
1/3 κούπα ελαιόλαδο
3/4 κούπα ζάχαρη
1 αβγό
3/4 κούπα γάλα
Και για το τέλος:
1/4 κούπα λιωμένο βούτυρο
1/3 κούπα ζάχαρη
1 κ.σ. κανέλλα
- Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς
- Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι, το μπέικιν, το αλάτι, το μοσχοκάρυδο και την κανέλλα
- Σε άλλο μπολ ανακατεύουμε τη ζάχαρη, το αβγό, το λάδι και το γάλα
- Ενώνουμε τα δύο μείγματα ανακατεύοντας απαλά
- Βάζουμε το μείγμα στις ειδικές θηκούλες για μάφινς (βουτυρώστε ελαφρά) και ψήνουμε για 10-15 λεπτά
- Στο μεταξύ λιώνουμε το βούτυρο και ανακατεύουμε τη ζάχαρη μαζί με την κανέλλα για να πασπαλίσουμε τα μάφινς μας
- Όταν τα μάφινς ψηθούν, τα βάζουμε προσεκτικά από της θήκες (χαράξτε γύρω γύρω με ένα μαχαιράκι) όσο είναι ακόμα ζεστά
- Βουτάμε το κάθε μάφιν στο λιωμένο βούτυρο και στη συνέχεια στο μείγμα κανέλλας-ζάχαρης
- Αφήνουμε να κρυώσουν και… απολαμβάνουμε!
Μμμμμ!!
Καλή επιτυχία!!
Η συνταγή είναι από το tastykitchen.com
Η πιο όμορφη ηλιαχτίδα στο σκοτάδι μου!
Η ιστορία της Αναστασίας
Μετά από τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα μου όταν ήμουν έγκυος 7 μηνών (ενώ όλο τον 6ο μήνα της εγκυμοσύνης μου τον έβγαλα να πηγαίνω να τον βλέπω στην εντατική… με την πίεση να μην κατεβαίνει κάτω από 16), το μόνο πράγμα που με έκανε να ελπίζω και να είμαι δυνατή ήταν ο ερχομός του γιου μου!
Στις 12-1-12, λοιπόν, 7 το πρωί ξεκινήσαμε με τον άνδρα μου να κάνουμε εισαγωγή στο ΙΑΣΩ. Το προηγούμενο βράδυ φυσικά δεν έκλεισα μάτι… πως να κλείσεις άλλωστε!!!
Είχα τόση λαχτάρα να τον δω… μετά και από όσα περάσαμε μαζί…
Ο άντρας μου ανέλαβε τα χαρτομάνια για την εισαγωγή και εμένα με πήραν για να με ετοιμάσουν. Σε ένα δωματιάκι ήμουν, η αναμονή ήταν μεγάλη, ο χρόνος μου φαινόταν ατελείωτος… ήθελα να έρθει η στιγμή! Αφού έπιανα τον εαυτό μου να γελάω!
Ώσπου ήρθε μια κοπελιά, με εξέτασε, μου έκανε καρδιογράφημα, αφού πρώτα έβγαλα τα ρούχα και μου έδωσαν να φορέσω τη γνωστή ρομπίτσα του τρελού που δένει πίσω (ξυρισμένη ήμουν ήδη από το σπίτι), μετά ήρθε και μια άλλη νοσηλεύτρια για να μου κάνει το κλίσμα.. ακόμα και αυτό μου φάνηκε μια χαρά που με είχε αγχώσει τόσο..!
Αργότερα ήρθε να με πάρει ένα παλικάρι με το καροτσάκι…. εκεί μπορώ να πω αγχώθηκα για τα καλά… αλλά το άγχος αυτό μου το πήρε η μαία μου… όταν με πήγε σε άλλο δωμάτιο που με περίμενε. Μια φανταστική γυναίκα που ποτέ δεν θα ξεχάσω και θα την ευγνωμονώ πάντα… για την σιγουριά, την ασφάλεια και την γνώση που μου έδωσε για τα πάντα… για την διαδικασία του τοκετού, για την φροντίδα του μωρού μου, για όλα! Πρώτη φορά την είχα δει και με είχε δει κι όμως ήταν η επικοινωνία μας σαν να γνωριζόμασταν χρόνια!
Μου έβαλε την πεταλούδα για τους ορούς, τον καθετήρα και μετά από αρκετή ώρα ήρθε ο τύπος να μου κάνει την επισκληρίδιο… αχ!!!! Η πεταλούδα κ αυτό με πέθαναν από τον πόνο… εκείνη τη στιγμή μόνο βέβαια ευτυχώς!
Η μαία μου μου έβαλε τεχνικούς πόνους να αρχίσει η διαδικασία…
Ξέχασα να πω πως ήμουν ήδη 39 εβδομάδων και 7 ημερών… η περίπτωση μου ήταν δύσκολη γιατί ο μικρός ήταν στο στομάχι μου, αν και είχε γύρισει και ερχόταν και στραβά ενώ είχε 3πλη περιτύλιξη….
Σταδιακά έμπαινε να με δει και ο ανδρουλης μου μέσα στην χαρά αλλά και την αγωνία…
Θυμάμαι πως το άγχος μου ήταν πως θα έρθουν οι δικοί μου και πότε γιατί ερχόντουσαν από Εύβοια (η μανα μου ο αδερφός μου και η αδερφή μου), παρα η γέννα και η εξέλιξη της, είχα εμπιστοσύνη απόλυτη στη γιατρό μου.
Κάποια στιγμή πέρασε να με εξέτασει και η γυναικολόγος μου… με είχε προετοιμασει από το ιατρείο στην τελευταία μου επίσκεψη πως η περίπτωση μου ήταν από τις δύσκολες που η κατάληξη ήταν καισαρική… αλλά με προέτρεπε όπως και η μαια να το προσπαθήσουμε φυσιολογικά.
Οι πόνοι δυνάμωναν που και που αλλά αποτέλεσμα κανένα.. επομένως με την δική μου επιμονή προετοίμασαν το χειρουργείο…. για καισαρική!
Η πίεση μου ήταν στο 11 σταθερά, ήμουν και καλά… λίγη αγωνία είχα μόνο να είναι καλά το μωράκι μου… ώσπου ήρθαν να με πάρουν για χειρουργείο… εκεί μου έκαναν πιο δυνατή δόση επισκληριδιου.. η μαια πάντα στο προσκεφάλι μου να μου μιλάει για άσχετα θέματα για να μη με πιάσει πανικός και να ξεχνιέμαι, θυμάμαι εκεί ανεβασα 14 πίεση.
Μου έκαναν τεστ για το αν αισθάνομαι κάτι… εγώ είχα μουδιασει εντελώς… ήρθε η γιατρός μου, μου έβαλαν αυτό το απαίσιο παραβάν μπροστά στα μούτρα μου (μπορώ να πω αυτό με άγχωσε πιο πολύ) και άρχισε η διαδικασία…
Αριστερά μου είχε ένα μεγάλο ρολόι, 11:45 άρχισαν να με ανοίγουν… στο διάστημα του 5λεπτού άκουσα να γεννιέται ένα άλλο μωρό στο διπλανό δωμάτιο και συγκινήθηκα… Μου είπε η μαια “Καλά, χαζή είσαι; Κράτα τα κλάματα για το δικό σου μωράκι… Σε λίγο!” και της γέλασα…
11:50 άκουσα το πιο όμορφο κελάηδισμα της Ζωής μου…. το κλάμα του γιου μου! (Θυμάμαι όταν μου τον έβγαζαν, προφανώς, ένιωθα σαν να μου ξερίζωναν τα σωθικά, μεγάλη πίεση και τράβηγμα)
Μου έλεγαν όλοι στο χειρουργείο “Να σου ζήσει!” και εγώ ξεψυχισμένα από τη συγκίνηση έλεγα “Ευχαριστώ! Σας ευχαριστώ όλους!!“
Δεξιά μου ήταν η ζυγαριά… εκεί μου τον ζύγισαν, μου τον καθάρισαν και μου τον έδωσαν για να τον καλωσορίσω “Ομορφαντρα μου” του είπα “καλώς όρισες“, του έδωσα ένα φιλί και του είπα “Επιτέλους σε βλέπω!!!” και αυτό με κοίταγε με μάτια ορθάνοιχτα…
Τον πήραν να τον δείξουν στον μπαμπά και τους δικούς μας…. Η μαια μου έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο “Συγχαρητήρια κοριτσάκι μου, είναι κούκλος” μου είπε.
Ανυπομονουσα να με τελειώσουν… με εραβαν για αρκετή ώρα… νόμιζα ότι αισθανόμουν σαν πόνους μετά και μου έκαναν άλλη μια μικρή δόση… μετά στην ανάνηψη μου ερχόταν ο πιο γλυκός ύπνος…. αλλά με ενοχλούσαν να μου παρουν την πίεση, να μου δείξουν πως θηλαζεις το μωρό… και δεν έκλεισα μάτι.. φυσικά κουτσοκοιμηθηκα μετά από 2 μέρες….
ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ το Θεό για τον άγγελο που μου έστειλε, όπως επίσης και την υπέροχη αυτή μαια που δεν με άφησε λεπτό και μου στάθηκε όσο κανείς άλλος!!!!!!!!
Αλεξάνδρα Νεράιδα… το κατάλληλο επίθετο στον κατάλληλο άνθρωπο, πραγματική νεράιδα!!!!
—
Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας τη δικιά σου ιστορία τοκετού;
Την περιμένουμε στο eimaimama@gmail.com
Έξι (!!!!) γενιές σε μια φωτογραφία!
Αυτή η οικογένεια έχει 6 γενιές από κόρες (εν ζωή φυσικά)!
Η Mollie Wood, γεννημένη το 1901, μόλις γιόρτασε τα 111α (!!!) γενέθλιά της! Η μικρότερη της οικογένειας, Braylin Maria Higgins, γεννήθηκε το Μάρτιο του 2012 και είναι η τετρασέγγονη της Mollie!!
Oι 6 γενιές μαμάδων-κορών διαμορφώνονται ως εξής:
Mollie Wood: 111 ετών
Louise Minter: 88 ετών
Bette Goodson: 70 ετών
Μarlo Shifflett: 39 ετών
Savannah Shifflett: 16 ετών
Braylin Higgins: 8 εβδομάδων
Διαβάστε περισσότερα για τις φοβερές μαμάδες-γιαγιάδες-κόρες-εγγονές στο abcnews.go.com !
Εγώ τις ανακάλυψα στο www.georgakopoulos.org
INGLESINA
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Προσφατα σχολια
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ E-SHOPS
